HENRYK JÓZEF PAWLIK

Górnik z Nikiszowca, hodowca gołębi i ojciec, który posłał syna na uniwersytet

Henryk Pawlik zjechał pod ziemię po raz pierwszy w kwietniu 1946 roku. Miał szesnaście lat, buty po starszym bracie i tyle strachu, że po latach ledwo pamiętał jazdę windą. Wyjechał po ośmiu godzinach, czarny od pyłu i szczęśliwy, bo w kieszeni miał pierwszą wypłatę.

Urodził się w 1930 roku w Nikiszowcu, w czerwonym ceglanym osiedlu górniczym zbudowanym dla rodzin takich jak jego. Ojciec i dziad też byli górnikami. Przez czterdzieści dwa lata pracował w kopalni „Wieczorek”, od cieśli przy szybie, przez rębacza, aż po sztygara, i nigdy nie opuścił zmiany bez ważnego powodu. Mówił, że kopalnia to nie praca, tylko rodzina, w której nie wolno kłamać, bo od prawdy zależy życie kolegi.

W 1956 roku ożenił się z Gertrudą, dziewczyną z sąsiedniej klatki, i przeżyli razem pięćdziesiąt sześć lat, aż do jej śmierci w 2012 roku. Wychowali Teresę i Wojciecha w mieszkaniu przy Placu Wyzwolenia, w którym każda niedziela pachniała rosołem, kluskami śląskimi z dołkiem i roladą z modrą kapustą, której nikt poza Gertrudą nie umiał zrobić tak, jak trzeba.

Poza kopalnią miał dwie miłości: gołębie pocztowe, które hodował na strychu przez pięćdziesiąt lat i znał po imieniu, oraz Górnika Zabrze, któremu kibicował na stadionie przy ulicy Roosevelta. Z niczego nie był tak dumny, jak z syna Wojciecha, który jako chłopiec znosił do domu kawałki węgla z odciśniętymi liśćmi, a dorósł na profesora geologii na Uniwersytecie Jagiellońskim. „On też poszedł pod ziemię, tylko inaczej niż ja”, mówił.

Henryk Pawlik zmarł 4 grudnia 2019 roku, w dniu Barbórki, w Katowicach, w gronie rodziny. Górnicza orkiestra zagrała mu pod kościołem św. Anny. Zostawił syna Wojciecha, córkę Teresę, pięcioro wnuków, brata Alojzego i gołębnik, który wciąż czeka na swojego pana.

“Pod ziemią nie ma miejsca na kłamstwo.”